جستجوي مطالب

لوگوي دوستان

پيوندها

نظر سنجي

اطلاعات کاربر

افکار مریض! 

ترجيح مي دهم با كفشهايم در خيابان راه بروم

        و به خدا فكركنم

               تا اين كه در مسجد بنشينم

     و به كفشهايم فكر كنم...

دكتر پاتر

روزهای بی حوصلگی 

كاش مي شد

            به زماني برگردم كه تمام غمم

  شكستن نوك مدادم بود ...

دکتر شریعتی

به بهانه انتخابات... 

اگر به خانه من آمدي ، براي من اي مهربان چراغ بيار

و يک دريچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم !!!!

پی نوشت : عرعر!!

تیر خلاص! 

من از قهقهه هاي شوم بي فردايي

از ناليدنهاي عاجزانه ي بي عصمت

از ديوار ، از پنجره هاي پرده کشيده

از شتاب لحظه هاي بي پير نبودن

از اين زيستن متنفرم

من از حسرت نخواهم مرد

از نفرت

              ولي ،

                          شايد...

پی نوشت :

شايد بتوانيم سرگيجه را مستي فقرا بخوانيم...

تصمیم کبری 

آدم شده ام

برای حوایم

در برهوت دنیا

که جایم هر روز تنگ تر می شود!

این روزها گم می شوم در خودم

انتظاری نیست کسی بفهمد مرا...

خودم هم دیگر خودم را نمی فهمم!

هیچ جا هیچ خبری نیست

و من

در تناقض آگاهی و بی تفاوتی خودم

معلقم!

پی نوشت : ریش و قیچی دست خودت

بچگی! 

 بچه که بودم
     

     بند کفشهایم را نمی بستم
     

     تا زمین بخورم
     

     و تو باز بازویم را بگیری
    

      و خون پیشانی ام را
    

      پاک کنی
          .
          .
          .
          خون،
           بند،
              نیامدی...

آشفته بازار 

داشته هایت را پشت سرت می کِشی و به راه می افتی
جای نداشته هایم درد می گیرد
با اینکه من همین جا
زیر همین خورشید نشسته ام
اما یادت نرود
لبخند هایت را یک به یک بر زمین بیاندازی
اینجا آنقدر جاده ها شبیه هم اند
که شاید بی نشانه
.
.
.
مسیر خانه را فراموش کنی...

پیوست:
                           وقتي كه نمي خندي
                             از فشار لبهايت
                        خوب مي فهمم
                           دلهره داري تا مبادا
                                          تنهائيت را بالا بياوري...

وقت به خير

منوي اصلي

آرشيو مطالب

لوگوي ما

آمار وبلاگ

امکانات

تقويم

هميشه و همه جا

قشنگترين جمله شما ؟